W ciągu kilkunastu dni rząd PO-PSL dwukrotnie popisał się brakiem jakiegokolwiek empatii serwując nam najpierw ustawę refundacyjną, a teraz porozumienie ACTA. O tej pierwszej pisać nie zamierzam, bo chyba wszystko zostało już powiedziane. Bardziej martwi mnie fakt, że w demokratycznym kraju, za naszymi plecami i w całkowitej tajemnicy toczą się prace nad projektami wpływającymi w poważnym stopniu na życie każdego z nas. Planowane podpisanie porozumienia ACTA i sposób przygotowania tego dokumentu budzi moje obawy, podobnie jak większości komentatorów i internautów – grupy mogącej najbardziej odczuć jego skutki.

Release the Kraken - Stop ACTA

Ogólne założenie ACTA – ochrona własności intelektualnej, walka z piractwem i zalewającymi (?) rynek podróbkami są słuszne. Jednak sposób, w jaki tekst został przygotowany – przez wąską grupę osób, bez jakichkolwiek konsultacji społecznych, utrzymywanie postępu prac w ścisłej tajemnicy – jest skandaliczny. Reakcja internautów w postaci blokowania stron rządowych może być przesadzona, może nie być skuteczna (i w czwartek ACTA zostanie podpisana), ale zwraca uwagę na sposób, w jaki politycy pracują. Wybierają sobie za partnerów wielkie korporacje i koncerny kompletnie ignorując fakt, że mandatu do rządzenia nie dały im RIAA, Universal czy grupa bliżej nieokreślonych inwestorów dysponujących miliardami dolarów, tylko miliony osób, które poszły do wyborów. Rządzący zdają się czasem (często?) zapominać, że nie istnieje monarchia i władza absolutna – ich mandaty wygasną za kilka lat i o tym internetowi aktywiści starają się im przypomnieć.

Dwa główne założenia ACTA – wspomniane przeze mnie walka z piractwem/podróbkami oraz ochrona własności intelektualnej mogą brzmieć dobrze, ale niestety nie brzmią. A na pewno nie w tej formie. Pomijam fakt, że każdy kraj dążący do podpisania tego porozumienia dysponuje stosownymi przepisami. Jest prawo autorskie, są znaki towarowe… jest nawet międzynarodowa współpraca w ściganiu firm podrabiających towary. Minister Boni bagatelizując wczoraj reakcję internautów zauważył, że przecież podpisanie ACTA de facto nic nie zmieni. To ja się pytam po co w takim razie nic niezmieniający dokument podpisywać?

Największe obawy (oprócz wspomnianego przeze mnie sposobu prac nad dokumentem, który uważam za skandaliczny i łamiący chyba wszystkie normy obowiązujące w demokratycznym społeczeństwie) budzi całkowita nieostrość regulacji dająca olbrzymie pole do nadużyć. Zwłaszcza w Internecie.

Regulacje dające możliwość nakazu zamknięcia stron internetowych czy portali wydane przez właścicieli praw autorskich bez procesu sądowego wbrew słowom polityków nie przyczynią się do poprawy sytuacji artystów/wynalazców.  Przerzucenie na dostawców Internetu obowiązku monitorowania każdego internauty nie ochroni nikogo – ograniczy tylko naszą wolność. To trochę tak, jakby rząd nakazał poczcie otwieranie naszej korespondencji. Tak kiedyś było. W innym systemie. Obaliliśmy ten system.

Internautów nie da się oszukać – to nie tępy motłoch oddający głosy za kiełbasę wyborczą i obietnicę, że będzie lepiej. To młodzi i wykształceni ludzie potrafiący poruszać się w sieci lepiej niż politycy. Duża ich liczba to ludzie urodzeni w latach 90-tych w Internecie wychowani, dla których sieć jest drugim domem. Domem, który teraz chcą im może nie zabrać, ale na siłę przebudować.

Motor napędowy ACTA, SOPA, PIPA i szeregu innych inicjatyw – wielkie wytwórnie filmowe, muzyczne czy instytucje zajmujące się ochroną praw wydawcow muzycznych (RIAA) to instytucje przestarzałe, które nie są się w stanie odnaleźć w XXI wieku. Świadczą o tym ich nerwowe ruchy i całkowicie skostniała decyzyjność występująca zawsze pod postacią działań siłowych. Lobbują za ochroną własności intelektualnej i zwalczania piractwa. Jednak nie chcą zauważyć, że w obecnej formie są już do niczego niepotrzebne. Dwie najbardziej zainteresowane strony w postaci twórców i odbiorców doskonale się w Internecie odnalazły. Paradoksem jest, że chociaż wytwórnie od dawna lamentują nad spadkiem sprzedaży płyt, nad piractwem, złodziejstwem i kradnącymi dorobek artystów internautami to ostatnie lata dzięki takim  serwisom jak Youtube, Facebook czy Myspace przyniosły największy rozwój muzyki od lat. Po prostu stało się to, co z innymi gałęziami gospodarki  – skrócił się łańcuch dystrybucji.

Wytwórnie jednak nie chcą się z tym pogodzić. Z rozrzewnieniem wspominają XX wiek, gdy były absolutnymi monopolistami. Bez ich zgody i pieniędzy nie było możliwości nagrania i sprzedania jakiejkolwiek płyty. Studia nagrań były za drogie, a system dystrybucji kontrolowany przez nie  w stu procentach.

Czasy się jednak zmieniły. Pojawiły się rozwiązania cyfrowe, przystępne ceny programów do rejestracji dźwięku  takich jak Logic czy Cubase, relatywnie niedrogi sprzęt nagraniowy, wreszcie bezpłatne serwisy promujące młode zespoły. Wytwórnie przestały być niezbędne zarówno przy produkcji, jak i dystrybucji. Artyści nauczyli się bardzo szybko, że żeby wyżyć należy przewartościować sposób zarabiania na muzyce. O ile jeszcze w latach 80-tych trasa koncertowa promowała płytę i zachęcała do jej kupowania, to obecnie płyta jest tylko i wyłącznie multimedialną informację o tym, że dany artysta wkrótce ruszy w trasę koncertową. Zespoły zarabiają na koncertach i gadżetach. Płyta służy tylko i wyłącznie do ich promocji.

Gdzie tu pieniądze dla pośrednika, jakim jest wytwórnią? Chodzi o to, że nigdzie. Bez pójścia z duchem czasu i przewartościowania sposobu myślenia o sposobie prowadzenia działalności wytwórnie dążąc do zysku doprowadzą do gigantycznej wojny w sieci. Wojny, w której nie będzie zwycięzców. Internet jest tworem stale się zmieniającym, ale dość harmonijnym. Jakakolwiek próba zmienienia go na siłę, doprowadzi do efektu motyla, przy którym El Nino to lekka bryza.

Próby wymuszenia na politykach wprowadzenia rozwiązań siłowych w postaci ACTA, SOPA czy PIPA przyniosą więcej strat niż korzyści. Piractwa i tak nie ukrócą – serwery przeniosą się do krajów, które „własność intelektualną” mają w poważaniu – np. do Chin czy Rosji i żaden, nawet najbardziej spektakularny akt nie pomoże. Doprowadzić mogą za to do reakcji potężnych serwisów pokroju Google. Wystarczy pomyśleć co się stanie, gdyby kalifornijski gigant na miesiąc zmienił swój mechanizm wyszukiwania banując słowa kluczowe „RIAA”, „Universal”, „Warner Music” czy „[tu wstaw nazwę partii politycznej]”.

Jedynym rozwiązaniem zdaje się być wymyślenie nowego systemu ochrony własności w sieci, przekonanie internautów do tego, że za niektóre towary warto płacić. Na razie przekonuje się ich tylko o pazerności wytwórni. Chcą nas zmusić do płacenia za wszystko jednocześnie oczekując, że za darmo będziemy na swoich stronach, blogach czy forach zamieszczać trailery nowych filmów czy single z nowych albumów. To znaczy, że trailer filmu, czy materiał promocyjny nie jest własnością intelektualną?

W żadnym stopniu nie popieram internetowej samowolki – rację ma Wojciech Orliński pisząc w polemice z Jackiem Żakowskim, że „świat całkowicie bezkarnego piractwa będzie światem bez umów, bez zaliczek i bez wydawców. A więc będzie to także świat bez Beatlesów i bez Beethovena. A także najprawdopodobniej bez Żakowskiego – bo jakoś nie wierzę w to, że z jednakowym entuzjazmem brałby się do pisania za darmo na blogu.”

Jednak mimo wszystko tak poważne problemy, obejmujące swoim zasięgiem tak duże grupy ludzi powinny być opracowywane przez zespoły eksperckie i konsultowane z wieloma środowiskami. Przede wszystkim w sposób jawny, a nie po cichu, w tajemnicy.

Tym sposobem wracamy do polityków, dla których współpraca z bogatymi molochami może być kusząca. Jednak powinni to mimo wszystko przekalkulować. Okazać się może, że zyski ze takiej współpracy w porównaniu z porażką w kolejnych wyborach mogą się nie opłacić. I w tym cała nadzieja, paradoksalnie polegająca na wierze, że politycy wykażą się cechą której mieć nie powinni.

Dla przypomnienia – Piszczek został nową gwiazdą telenoweli zwanej „aferą korupcyjną” w polskiej piłce. Piłkarz usłyszał niedawno wyrok sądu skazujący go na rok więzienia w zawieszeniu na trzy lata, zwrot premii za mistrzostwo Polski i 100 tys złotych grzywny  za ustawienie meczu ekstraklasy między Zagłębiem Lubin, a Cracovią. W prasie się zagotowało, a piłkarz?

Obraził się i jest rozżalony na dziennikarzy, działaczy, trenerów, śledczych i internautów. Bo pokazują go z paskiem na oczach, choć przestępcą się nie czuje, bo Wojciech Petkowicz, rzecznik dyscypliny PZPN chce, żeby nie dostawał powołań do kadry, bo on sprzedał mecz kiedy był młody i tylko trochę sprzedał, a bardziej starszyzna drużyny, z którą bał się zadzierać, bo wcale nie dostał największego zarzutu, a uznają go za największe zło… itp. itd.

Łukasz Piszczek

Żenada, wiocha i lamerstwo panie Piszczek.

Po pierwsze nigdy Pan w tej kadrze zagrać nie powinien. Z zasady. Prezesi i właściciele klubów, jako instytucji prywatnych mogą zatrudniać kogo chcą, nawet oszustów, ale selekcjoner reprezentacji Polski to osoba publiczna, a kadra którą prowadzi to drużyna szczególna, ponieważ reprezentująca nasz kraj. Dlatego nie powinno być w niej miejsca na osoby sprzedające mecze. Bo jaką mam pewność, że Piszczek nie sprzeda meczu o wyjście z grupy na EURO 2012? Reprezentacja powinna być dożywotnio zamknięta dla kogokolwiek z wyrokiem za przestępstwa korupcyjne.

Poziomu sportowego to nie obniży, ponieważ piłkarze w niej grający są ciency jak stringi striptizerki, a da szansę ludziom, którzy naprawdę na poważnie traktują swoją pracę.

Ja mam pomysł na walkę z korupcją – każdemu piłkarzowi z prawomocnym wyrokiem dołożyć pięcioletni zakaz gry w profesjonalną piłkę. To wystarczy.

Wywiad przeczytacie tutaj.

Commodore 64

 Wedle zapewnień producenta wszystko poszło z duchem czasu - do oldschoolowej, szarej obudowy dodano czytnik DVD, terabajtowy dysk twardy, miliard wejść USB i HDMI, procesor Intel® Atom D525 1.80GHz i grafikę od NVIDIA (słabą, bo słabą ale na Defenders of the Crown wystarczy). Nie zabrakło również tego, co przez długie lata decydowalo o sukcesie dzieła Jacka Tramiela – oprogramowania gier. Wedle producenta na dysku o pojemności 1TB znajdą się „wszystkie nasze ulubione gry ery 8-bitów”. W sumie nie dziwne – zmieściłyby się na karcie pamięci mojego smartphone’a i to nie dlatego, że grałem w niewielką ilośc tytułów.

I tu zaczyna się moje kręcenie nosem. Okazuje się, że za 200 dolarów (lub 900 w wersji full wypas – z czytnikiem BR etc.) producent oferuje pokoleniu trzydziestolatków całe ich komputerowe dzeciństwo. Wszystko w klasycznej oprawie, lekko latwo i przyjemnie. Tak się nie da.

Po pierwsze dlatego, że gry ery 8-bit to coś więcej niż „włóż płytkę i graj”. To problemy ze sprzętem, zawieszanie się komputerów przy wgrywaniu gier z magnetofonu (stacja dysków do C64 powodowała, że jej posiadacz stawał się automatycznie najbardziej lubianą i wpływową osobą w podstawówce), przegrywanie gier od kolegów, jeżdżenie do Składnicy Harcerskiej, Smyka lub na Pl. Grzybowski, żeby kupić kasety/dyskietki z wymarzonymi grami, momenty rozpaczy, gdy sie okazało, że dyskietka się rozmagnesowała, a na kasetę z River Raid młodsza siostra nagrała Fasolki…

To trochę tak, jakby ktoś Wam zaproponował kupno waszej ulubionej piaskownicy ze skórzanym obiciem, minibarkiem, plazmą i szufladą pełną przyklejanych sztucznych ran. Pewnie, że lubiliście piaskownicę. Będzie się Wam dobrze kojarzyć do końca życia. Ale to nie znaczy, że będziecie chcieli kupic jej wypasioną replikę.

Dlatego z jednej strony kibicuję twórcom projektu „Commodore Strikes Back”,  bo firma Tramiela zapewniła milionom osób na całym świecie magiczne chwile, ale z drugiej… tak naprawdę nie wiem kto to kupi.

Młode pokolenie na pewno nie – to trochę tak, jakby wznowić na BR w dolby surround nagrania Little Richarda i wciskać nastolatkom słuchającym Justina Biebera czy Bullet For My Valentine. Starzy growi wyjadacze? Równiez wątpię. Wielu z nich spędziło przy C64 piękne chwile, ale to nie znaczy, że porzucą swoje PS3, X360 i 50 calowe plazmy. Tym bardziej, że wiele starych gier jest dostępne w PSN/XLA. To, że kiedyś rzucanie się błotem w piaskownicy było fajne, nie znaczy, że 25 lat później będzie sprawiało taką samą radość.

Oczywiście przesadzam, ale fakty i tak są imponujące. Mieliśmy Lady Gagę, Metallicę, sto koncertów U2, Stonesów, Peal Jam, Alice In Chains, Faith No More, Chemical Brothers, Prodigy, Red hot Chilli Peppers, Wielkiego Świstaka 50 Centa, Madonnę… Wymieniać można długo. To zaskakujące biorąc po uwagę fakt, że Polska nie spełnia podstawowych chociażby warunków do realizacji poważnego koncertu. Transport – leży. Baza noclegowa – nie istnieje, a jak jednak się pojawi to złożona jest w 100% z pola namiotowego. Infrastruktura muzyczna? To klasa sama w sobie. Kluby, które pamiętają Gierka i stadiony  oraz hale widowiskowo-sportowe pamiętające  budowane w czasach kiedy akustyka nie przewidywała pojawienia się czegoś takiego jak wzmacniacz….[i]

Bardzo mnie to intryguje, ponieważ budzi moje skojarzenia z naszą piłkarską ekstraklasą. Przypomina sytuację, w której to po polskich boiskach biegaliby Leo Messi i Cristiano Ronaldo, a bramki, powiedzmy, Znicza Pruszków strzegłby Gianluigi Buffon.

Nie ma co narzekać – pomimo katastrofalnego stanu rodzimego rynku muzycznego mamy jeden z najlepszych festiwali w europie (Open’er), jeden z największych (Przystanek Woodstock), a teraz mamy kolejną odsłonę festiwalu najbardziej… ekologicznego. I o ile może to źle brzmieć, ponieważ hasło ekologia zostało trochę pobrudzone przez różnych oszołomów przypinających się do drzew i niemyjących się częściej niż raz w miesiącu aby chronić środowisko naturalne, to idea przyświecająca festiwalowi w Węgorzewie jest szczytna.

Po pierwsze promują Mazury, które pięknym miejscem są i basta (nie odwiodą mnie od tej opinii nawet bandy turystów noszących sandały i szare skarpetki do połowy łydki, zachowujących się do tego zdecydowanie nieekologicznie). Na oficjalnym forum festiwalu znajduje się link, pod którym można głosować na ten region i pomóc mu uzyskać status jednego z siedmiu nowych cudów natury.

Kolejnym pomysłem organizatorów jest promowanie „ekologicznego stylu życia”. Ja bym to nazwał raczej przypomnieniem pryncypialnych paradygmatów kultury osobistej czylinie śmieć i szanuj przyrodę, ale pomysł jest dobry i mam nadzieję, że organizatorzy innych wydarzeń masowych (a tym bardziej ich widzowie) pójdą tym śladem.

Wreszcie najważniejsze – nikt by nie przyszedł na festiwal muzyczny tylko po to, by móc sobie posprzątać czy słuchać Ani Wyszkoni, Rubika lub Stachurskiego. W dotychczasowych edycjach festiwalu w Węgorzewie przewinęła się armia polskich gwiazd – były to m.in. Coma, Myslovitz, Vader, Renata Przemyk, Armia, Sweet Noise, Lao Che, KSU, Hunter, Acid Drinkers i wiele innych mniej lub bardziej znanych zespołów. Do tego doszli oczywiście goście międzynarodowi – chociażby The Stanglers, Soulfly, Dog Eat Dog, Paradise Lost czy Biohazard.

Wiele wskazuje na to, że kolejna edycja Seven Festival również zostanie mocno obsadzona. Na razie wiemy o trzech zespołach. Swój udział potwierdziły utalentowane śliczne dziewczyny z Indica, troszczący się o środowisko prekursorzy hard-core’a  - Pro-pain oraz szwajcarski Samael.

A mamy dopiero luty – co nam zaserwują organizatorzy do lipca? Przekonamy się. Na razie pozostaje tylko czekać. I sprzątać.

A ja nie cierpię „naj”.

Istnieje bowiem bardzo mała liczba osób, które są predestynowane do sporządzania obiektywnych (sic!) rankingów. W większości jednak są to klasyczne medialne zapchajdziury. Nie ma chyba nic łatwiejszego do napisania – wybrać pięć, dziesięć, piętnaście, sto rzeczy / osób/ wydarzeń i upchnąć je na kilku stronach A4. Dlatego tak alergicznie reaguję również na wszelkie muzyczne składanki – debestofy, grejtesthitsy i inne topofcośtam. Zazwyczaj bowiem nie zgadzam się z ludźmi dobierającymi repertuar.

Jednym z nielicznych wyjątków jest kompilacja „Polski Top Wszech Czasów” zawierająca zbiór ważnych dla polskiej muzyki utworów wybranych przez słuchaczy radiowej „Trójki” oraz trzech Piotrów dziennikarzy tej stacji. Piotra Metza, Piotra Stelmacha i Piotra Barona.

Wydawnictwo nie jest wybitne. Z wielu utworów, które się na nim znalazły, bym zrezygnował. Kilka bym dodał. Jednak ogólne wrażenie po jej przesłuchaniu jest bardzo pozytywne. Co ważne – wszystkie płyty mają charakter skrajnie subiektywny. Sygnujący je własnymi nazwiskami dziennikarze są dla mnie osobami, które na muzyce zjadły zęby i mają prawo do tego, żeby mówić co jest dobre, a co nie. No dobra, w wypadku Piorta Metza nie dotyczy to muzyki zagranicznej (chyba, że odbiorca jest fanatycznym fanem The Beatles).

Polski Top Wszech Czasów

Mało jest takich składanek. Podobnie jak mało jest ludzi, których muzycznym gustem jestem zainteresowany. Poza wspomnianą trójką chętnie słucham opinii Piotra Kaczkowskiego, Wojciecha Manna czy nieżyjącego już Johna Peela. Jednak kompletnie nie interesuje mnie zdanie pani z działu marketingu dużej wytwórni.

W muzyce szukam inspiracji. I taką znalazłem we wspomnianej kompilacji. Dlatego też postanowiłem ułożyć muzyczny alfabet podsumowujący to, co zdarzyło się w Polsce w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy. Od razu ostrzegam, że jest to spis wybitnie subiektywny.

A – jak AC/DC

Przedstawiać ich nie trzeba. Koncert AC/DC na warszawskim Bemowie był bezapelacyjnie jednym z ważniejszych muzycznych wydarzeń roku.

B – jak Bayer Full

A co! Zespół Sławomira Świerzyńskiego ma rozmach, o jakim nawet Behemoth może pomarzyć. Wszyscy się z Disco Polo śmieją, a jak przychodzi do wesela to jakoś wszyscy znają teksty, mimo, że w radio ani w telewizji taka muzyka nie leci zbyt często. Mam szczerą nadzieję, że uda im się podbić rynek chiński. Gorzej jak w Azji zwietrzą biznes i zostaniemy zalani Disco Polo made in China.

C – jak Chopin, Fryderyk

Rok Chopinowski powoli dobiega końca. O polskim artyście wszech czasów powiedziano i napisano bardzo dużo. Łudzę się, że grono miłośników jego twórczości powiększyło się w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy. Tegoroczną, XVI, edycję konkursu Chopinowskiego wygrała Rosjanka Yulianna Avdeeva.

D – jak Dziubiński, Tomasz (ur. 1961 – zm. 2010)

Założyciel Metal Mind Productions, organizator Metalmanii oraz redaktor naczelny polskiej edycji miesięcznika Metal Hammer. Był postacią kontrowersyjną, jednak nie ma wielu osób, które w podobnym stopniu co on przyczyniły się do rozwoju muzyki rockowej oraz metalowej w Polsce. To dzięki niemu sławę zdobyły m.in. takie zespoły jak Turbo czy Acid Drinkers.

E – jak Elton John

Koncert na stadionie warszawskiej Polonii był żywą reklamą trybuny krytej. Tym, którzy stali na płycie zostały parasole, kurtki przeciwdeszczowe i aspiryna.

F – jak Fishdick Zwei

Acid Drinkers w tym roku okazali się bardzo gościnni. Przekonali się o tym m.in. Czesław Mozil, Anna Brachaczek oraz Vogg. Legenda polskiego rocka nagrała płytę dobrą, aczkolwiek czekam na prawdziwy album, a nie covery. O tym, że utwory innych Acids grają lepiej niż ci inni dawno wiemy.

G – jak Guinessa, rekord

Romuald Koperski dał najdłuższy koncert fortepianowy świata. Muzyk grał nieprzerwanie 103 godziny i 8 sekund. Poprzedni rekord był krótszy o prawie dwie godziny.

H - jak Heretica, Evangelia

Ostatnie DVD Behemoth zawiera zapisy dwóch koncertów, które muzycy zagrali w Paryżu (2008) oraz w warszawskiej Stodole (2009). Debiut na 15 miejscu listy Billboardu robi wrażenie. Czekam na miejsce pierwsze, debiut na gali Grammy i konfrontację Dody z Lady Gaga.

I – jak Incydent w Pszowie

Polak nie kaktus i pić musi. Przekonali się o tym mieszkańcy Pszowa, których specyficznym występem uraczył Muniek Staszczyk. O sprawie szybko dowiedziały się media, muzyk przeprosił, fani przebaczyli, sprawa rozeszła się po kościach. Było wesoło, zaściankowo i polsko.

J – jak Jarocin

Najstarszy polski festiwal rockowy. Tym razem z Gossip, TSA i Dezerterem.

K – jak Kozidrak, Beata

Ostatnio wyznała, że nie lubi Edyty Górniak i Maryli Rodowicz. Nie musi. Nie musi też występować razem z nimi podczas imprezy sylwestrowej we Wrocławiu. To się nazywa marketing. Przez taką głupią wypowiedź będę z wypiekami śledził ich występ, uściski i ciepłe słowa. Szkoda jednak, że nikt mi za to nie zapłaci.

L – jak Lady Gaga

Jak się okazało można w naszym kraju zorganizować koncert gwiazdy światowego formatu. W zeszłym roku była Madonna. Teraz wystąpiła Lady Gaga. Czekamy na Justina Biebera. A na poważnie – organizatorom gratuluję.

M – jak Mondo Cane

Mike Patton był jedną z gwiazd tegorocznego festiwalu Era Nowe Horyzonty. Tym razem wystąpił  z projektem Mondo Cane. Jak zawsze zachwycił. Czekam ponownie na Faith No More.

N – Nowojorskiej Filharmonii, Orkiestra

Jedna z najstarszych i najbardziej uznanych światowych orkiestr zagrała dwa koncerty w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Jeden z nich swoim udziałem uświetniła Julianna Avdeeva.

O – jak Open’er Festival

Pearl Jam i Massive Attack. Fatboy Slim i Groove Armada.

Lubiłem Open’era za doskonały dobór gwiazd. Za The White Stripes i Faith No More. Za Pendulum i Emilianę Torrini. Za The Prodigy i Chemical Brothers. Wreszcie za Snoop Dogga i Cypress Hill… A teraz mi organizator wyjeżdża z Coldplay. Zgroza.

P – jak protesty

Katastrofa smoleńska i bitwa o krzyż wielu osobom rzuciła się na umysły. Część z nich oprotestowała występ Chicka Corei w warszawskiej Archikatedrze św. Jana Chrzciciela. Muzyk dołączył tym samym do grona muzyków znienawidzonych przez prawdziwych obrońców Polski, moralności i Kościoła. Gratuluję. W tym elitarnym gronie znajduje się już Madonna, AC/DC i Behemoth.

R – jak Rammstein

Spontaniczność 1.

Widowiskowość 10.

Koncert w Łodzi utwierdził mnie w przekonaniu, że w poprzednim życiu członkowie tego zespołu byli albo strażakami, albo podpalaczami. Niechybnie jedno i drugie.  Przekonałem się również, że hale widowiskowo-sportowe pokroju Atlas Areny czy Torwaru kompletnie się nie sprawdzają na koncertach rockowych. Klimatu nie mają za grosz.

S – jak Sonisphere Festival

Metallica, Slayer, Megadeth, Anthrax i Behemoth na jednej scenie. Like it. Po występie tych drugich już nie uwierzę w tłumaczenia jakiegokolwiek zespołu, że nie da się oddać klimatu muzyki metalowej przy jasno świecącym słoneczku. Da się. Tylko trzeba być Slayerem.

T – jak telewizja muzyczna

Gdzieś czytałem, że w ramówce telewizji Trwam jest więcej muzyki niż w MTV. Gdzie te piękne czasy Euro Top 20, Headbanger’s Ball, Vanessy Warwick i Ray’a Cokesa. Teraz mamy jakieś bezsensowne reality show. Jasne, że MTV jest od lat skierowane do pryszczatych nastolatków, ale kiedyś było o wiele lepsze. Wiem… Starzeję się…

U – Urbaniak, Michał

Zagrać na jednej scenie z Michałem Urbaniakiem i muzykami z zespołu Amy Whinehouse?  Bezcenne.

V – jak Volbeat

Genialny koncert w warszawskiej Progresji i jeszcze lepsza płyta. Ciągle nie jest to zespół znany w Polsce, ale jestem przekonany, że w najbliższym czasie to się zmieni. Johnny Cash i James Hetfield w jednym.

W – jak WOŚP

Tłumaczyć nie trzeba.

Z – jak zapalenie wyrostka

Powód, dla którego Mastodon odwołał swój występ na europejskiej części trasy Sonisphere. Bardzo żałuję, że nie zobaczyłem ich w Warszawie. Mam nadzieję, że nadrobią zaległości, gdyż jest to jeden z lepszych zespołów rockowych ostatnich lat.

Ż – jak Żywiec

Specom od marketingu Żywiec S.A. należy się nagroda. Projekt „Męskie Granie” jest bezapelacyjnie jednym z ciekawszych, jakie powstały w ciągu ostatniej dekady. Zebrać razem Waglewskiego, Maleńczuka, Możdżera, Nergala, Stańkę i Smolika to wyczyn niebywały.

Teraz pozostaje mi życzyć Wam szczęśliwego A.D. 2011.

Profesor Wit powiedział kiedyś, że społeczeństwo głuchnie…

Absolutnie się z nim zgadzam. Na głuchych problem się jednak nie kończy… Nie lubię tego słowa w odniesieniu do muzyki, ale produkuje się ludzi, którzy po ukończeniu akademii nie są w stanie spisać melodii z taśmy lub płyty, a gdy zabierze im się nuty przestają grać. To są ci nie-głusi.

Problem leży tylko po stronie kształcenia?

Właśnie nie. Niestety. Publiczność przychodzi do Sali Kongresowej, gdzie gra pięciu murzynów, którzy zaczynają klaskać – audytorium zamiast włączyć się do zabawy boi się zacząć. Nie wie jak, nie czuje rytmu.

Urbanator Days ma być receptą na rozwiązanie tego problemu?

Chciałbym, żeby tak było. Zdaję sobie oczywiście sprawę z tego, że jest to zaledwie kropla w morzu potrzeb, ale warto spróbować. Ja robię taką anty-szkołę. Urbanator Days to przedsięwzięcia dla tych, którzy nie zdążyli lub nie stać ich na naukę muzyki, która, nie ukrywajmy jest dość kosztowna. Zwłaszcza w takim kraju jak Polska.

Czy warsztaty muzyczne są pełnoprawnym substytutem nauki w Akademii Muzycznej?

Nie do końca. Działamy na trochę innej płaszczyźnie. Robimy strip tease. Wchodzimy na scenę i pokazujemy wszystko od kuchni. Odpowiadamy na pytania, opowiadamy, tłumaczymy. Chcielibyśmy krzyknąć do publiczności: „Hej, zobaczcie jak gramy”. Mamy plan wykonać jeden utwór w różnych stylach. Chcemy pokazać, że jak coś ma dobry rytm i feeling to jest jazzem. Nie lubię szufladkowania i podziału na gatunki. Nie ważne czy gramy raegge, salsę, hip hop, soul czy bluesa… Jak coś ma harmonię, dobry rytm, feeling to jest to jazz.
 

Podczas współpracy z Panem na wielkie muzyczne wody wypłynęło wielu, obecnie światowej sławy muzyków… Takich jak, nie przymierzając, Marcus Miller. Czy podczas Urbanator Days udało się Panu spotkać kogoś wyjątkowego?

Do tej pory wychowaliśmy dwie śpiewaczki i jednego pianistę. Nie jest to może dużo, ale teraz chcemy rozwinąć skrzydła. Widzę ogromne zapotrzebowanie na tego typu eventy.

Najlepsze pokolenie polskiego jazzu wychowało się za komuny. Czy nie jest to dziwne, skoro teraz młodzi ludzie mają olbrzymie możliwości i nic nie stoi im na przeszkodzie, żeby zacząć grać?

Z jednej strony mają łatwiej, ale dla nas jazz, zachodnia muzyka w ogóle była buntem. Jasne – można sobie ściągnąć z sieci całą dyskografię Milesa w ciągu kilkunastu minut. Ale to nie to samo, co zbieranie się przy radio i słuchanie Voice of America. My mieliśmy olbrzymią motywację.

Jak oceni Pan w takim razie obecną kondycję polskiego rynku muzycznego?

Słabo.

Gdzie leży wina? Brak dobrych, artystów? Brak miejsca do grania? Zachowawcze działania wytwórni muzycznych, które wolą wydać płytę pani z okładki kolorowych pism niż nieznanemu muzykowi?

Chyba wszystko po trochu. Jednak nie chcę nikogo oskarżać. Wierzę, że muzyka wybroni się sama. Zwłaszcza ta dobra.
Co do wytwórni, to one nie są po to, żeby propagować muzykę. Są to regularne przedsiębiorstwa stworzone po to, żeby zarabiać pieniądze. Czasami ich działalność idzie w parze z muzyką. Miles jest tego idealnym przykładem. Zazwyczaj jednak nie idzie, ponieważ na końcu siedzi nie krytyk, nie fan muzyki, tylko księgowy, który nuty przelicza na dolary.

Zbojkotował Pan wytwórnie…

Tak. Na dwadzieścia lat. Ostatnio nagrałem płytą dla Sony, sprzedała się bardzo dobrze, co mnie cieszy i teraz przychodzi do mnie facet od nich mówiąc, że boją się nagrywać szmatławce… że wolą zainwestować w jazz czy klasykę, bo to jest długowieczne. Kurcze, kilkadziesiąt lat im to zajęło.

Od lat mieszka Pan w Nowym Jorku. Dlaczego? To trochę naiwne pytanie, ale jaka jest różnica tymi krajami z punktu widzenia muzyka?

Gigantyczna. To nawet nie chodzi o porównanie muzyków, ale o porównanie ludzi. Kiedyś ktoś mi zadał pytanie „Jak amerykanie traktują Polaków?”. Otóż dużo lepiej niż Polacy. W Polsce mamy samych generałów, a nie mamy żołnierzy. Amerykanie za to są pełni pokory, bardzo pracowici i co najważniejsze – po ludzku mili. Z resztą stworzyli demokrację, która funkcjonuje dobrze tylko tam.

Wracając do jazzu…

Wolę określenie „muzyka rytmiczna”. Specjalnie tej nazwy używam, ponieważ bardzo dużo europejskiego jazzu nie jest jazzem. Będę tupał nogą, krzyczał i się przy tym upierał. Jak europejczycy mogą grać dobrze jazz, czy jazz w ogóle, skoro tak mało z nas czuje rytm?
Jazz to rytm i feeling… To muzyka stworzona przez czarnych. Przywiedziona z Afryki i kontynuowana na plantacjach. Jazz to emocje – murzyńscy muzycy zostali zauważeni w czasach prohibicji przez gangsterów i sprowadzeni do ich klubów. Tak się narodził New Orleans Jazz. To jedyny rodzaj sztuki, który Ameryka włożyła w kulturę światową.

Jak wygląda muzyczne szkolnictwo w USA? Jest słynna szkoła w Bostonie, która kształci nie tylko filharmoników.

Jest też Manchattan School of Music, szkola na Florydzie…

U nas chyba jedyną liczącą się szkołą nie-klasyczną jest Wyższa Szkoła Improwizacji i Jazzu w Katowicach. Strach urzędników? Brak wiedzy?

Nie. To chyba nie to – na Urbanator Days dostaliśmy dotacje właśnie od urzędników. Projekt realizowany jest dzięki środkom od Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Zaś co do kształcenia… Zazdroszczę Nigelowi (Kennedy’emu – przyp. red.). Teraz mi opowiada, że w latach 80-tych chodził na moje koncerty. Dla mnie to cudowne – on studiował klasyczne skrzypce jednocześnie grając jazz. Mnie za to bito po łapach. Nie wolno mi było. Teraz po latach tego żałuję – gdyby nie zakazywano mi tego, to byłbym skrzypkiem zarówno jazzowym, jak i klasycznym. Jak Nigel.

Jak się Panu jawi przyszłość muzyki w Polsce?

Nie wiem. Chyba mało kto wie. Trendy minęły. Jest teraz taki mały zastój.

Da się coś nowego jeszcze wymyśleć?  Mix jazzu z hip hopem, czy acid jazz, który ciągle brzmi nowocześnie powstał ponad 20 lat temu…

Dlaczego wymyśleć? Wyczuć… Myślenie w muzyce nie jest dobre. Muzyka płynie z serca. Bodźce zewnętrzne mają na nią wpływ. Otoczenie ma wpływ. Inne utwory powstają na Manhattanie, inne w Warszawie, a jeszcze inne gdy wyjeżdżam do rodziny…
W Europie właśnie za dużo ludzi wymyśla muzykę. W Polsce myślicieli też jest  wielu. Techniczni, szybcy, ale… zaśmiecają rynek. Rytm, feeling, nostalgia, melancholia – to jest jazz. Miles Davis i Kind of Blue.

Według Pańskich słów strasznie źle to wygląda…

Nie. Bez przesady. Jest to mimo wszystko dobry okres dla muzyki, bo wszystko jest dozwolone. Ostatnio czterech chłopaków założyło zespól, który gra jazz bez sekcji rytmicznej (Atom String Quartet – przyp. red.). Ciekawe. Oryginalne.
Inny przykład. Zespół, który gra mazurki pod wodzą Janusza Prusinowskiego – zrobili w kwietniu festiwal i zaprosili osiemdziesięcioletnich dziadków i babcie, którzy grali muzykę ludową. To było niesamowite. Był w tym anty-rytm, a w zasadzie zorganizowane bezrytmie.
Teraz ci młodzi ludzie grają w Carnegie Hall. Klarnet, skrzypce, akordeon i bas i perkusja. Żadne przeróbki, żadne fusion. Ot, kreatywne wykonywanie muzyki ludowej.

Co jest ważniejsze dla muzyka – podążanie z prądem, czy robienie muzyki trochę na bakier?

Nie tędy droga. Należy grac oczywiście swoje, ale nie zapominajmy, że człowiek się z biegiem czasu zmienia.  Jest podatny na wpływy – ja jestem, chociaż mam kolegów, którzy nie są. Nie ważne co się wokół nich dzieje – grają tak samo. Ja tak nie potrafię – gdy wokół mnie grają inaczej, to się trochę dostosowuję. I to nie dlatego, że sobie tak postanowię. Inaczej po prostu nie umiem.

Łączył Pan hip hop z jazzem jako pierwszy, jednak w ogólnej świadomości został Pan wyprzedzony przez Milesa i Us3. Wyprzedził Pan trochę czas? Świat nie był gotowy na Chamelona?

Nigdy tak o tym nie myślałem. Gram to co czuję i nie za bardzo myślę o tym czy wpasowuję się w ogólną estetykę czy nie. Wojciech Karolak kiedyś powiedział, że mój brak estetyki jest nową estetyką. Bardzo mi się to spodobało. Do tej pory mam tak, że pewne rzeczy olewam kosztem egoizmu brzmieniowego. Teraz zabrałem się za Rimsky’ego Korsakova, chociaż nie jestem zwolennikiem przeróbek klasyki. Nie przepadam też za folkiem, a okazuje się, że napisałem ponad dwadzieścia folkowych numerów. Nie myślę o tym.

Wróćmy jeszcze do Urbanator Days. Trudno było zorganizować taką trasę?

Trudno. O wiele łatwiej byłoby zorganizować zwykły koncert. Idea dwóch dni, gdzie pierwszego odbywają się warsztaty, na które wstęp jest wolny, a drugiego odbywa się płatny koncert jest trudna do zrealizowania. Mówiąc wprost – kluby tracą jeden dzień. Ale warto się tego podjąć – utalentowanych analfabetów – w pozytywnym tego słowa znaczeniu – jest dużo. Nie potrafią grać, że robią to, ponieważ kochają muzykę. Dotarcie do takich ludzi jest moim celem. Dlatego już w tej chwili rozważam poszerzenie wszystkiego o internet – chaty, fora. Zobaczymy jak się to wszystko potoczy.

Analfabeta nie umie czytać i pisać. Nuty są ważne?

I tak i nie. Mają zerowy wpływ na muzykę. Nuty to dodatek. Można je porównać do telefonu komórkowego. Ułatwia on porozumiewanie się, jednak możemy rozmawiać bez niego. Oczywiście nuty są najlepszym sposobem na archiwizowanie, notowanie i zapamiętywanie muzyki, ale do grania ich znajomość nie jest konieczna.

Gdyby Urbanator Days odniosły duży sukces rozważy Pan otwarcie w Polsce szkoły?

Nie. Nigdy. Trochę nie wyobrażam sobie życia poza Nowym Jorkiem.

Dlaczego? Co jest takiego niesamowitego w tym mieście – Tomasz Stańko również wypowiada się w podobnym stylu.

Wszystko. Ładowanie baterii. Tempo. Dzień i noc za rogiem grają najlepsi. Broadway. Kina. Premiery. Poza tym to miasto swinguje, rytmizuje, robi muzykę.

A Warszawa?

Słabiutko, przepraszam.

Ja się nie gniewam.

Zacznijmy od tego, że nie wolno się ruszać na koncercie jazzowym. Nie wolno się uśmiechnąć, krzyknąć, klaskać… Na Boga.

Z czego to wynika?

Publiczność jest przyzwyczajona do smutnego, europejskiego jazzu, którego osobiście nie trawię i nie toleruję. Większość ludzi chodzących u nas na koncerty jest niestety nieśmiała i zakompleksiona. Ludzie zapominają, że jazz to muzyka do zabawy, do seksu, do balangi… do życia. Oczywiście, jest tez smutna, melancholijna, ale tu przecież chodzi o emocje. Dlaczego nie wolno ich przeżywać razem?

Amerykanie potrafią się bawić?

Tak. Zdecydowanie, a przy okazji oni mówią o nas fajną rzecz – że Polacy potrafią się śmiać, ale nie potrafią się uśmiechać.
I tu nachodzi mnie jeszcze jedna refleksja dotycząca szkoły, czy to w Polsce czy innym kraju. W momencie kiedy człowiek osiada w jednym miejscu to traci kontakt z, nazwijmy to, muzycznym rynkiem. Chociaż nie podoba mi się to słowo. Gdybym osiadł w jednym miejscu to po pewnym czasie zacząłbym uczyć nie tego co jest, tylko tego co pamiętam, że było. To bez sensu. Zaletą Urbanator Days jest to, że wszyscy występujący ze mną muzycy są aktywni. Przecież większość z nich gra na co dzień z Amy Winehouse. Troy Miller, Xantone Blacq, Femi…

Kim jest Femi?

Femi to Nigeryjczyk, który mieszka od lat w Anglii. Dla mnie objawienie. Taki afrykański George Benson. Fenomenalny.

Jak doszło do Waszej współpracy?

To w sumie ciekawe. Poznałem go w Warszawie, gdy wybrałem się na koncert jednego z chórów gospel. Śpiewało około dziesięciu osób. Za to całą muzykę zrobił im jeden skromny chłopaczek siedzący z gitarą i laptopem. Cały koncert siedziałem jak na szpilkach, żeby pod koniec polecieć do niego i zapytać jak się nazywa i jaki jest do niego kontakt.

Kolejne wielkie odkrycie Urbaniaka?

Tak. Sto procent. Chociaż później zabił mnie Troy (Miller – przyp. red.). Pyta się: „Skąd go znasz?”. Więc opowiadam, a on na to: „No to fajnie, ale wiesz, że on też z Amy gra?”. Sama muzyka tym kieruje.
Cieszę się, że go mam w zespole. Gitara jest tak specyficznym instrumentem… Tak mocnym.. To królewski instrument, który zwłaszcza w fusion rzutuje na wszystko.

Mówił Pan o wykorzystywaniu internetu. Na ile nowe technologie zmieniły Pańskie podejście do muzyki?

Uwielbiam technikę! Moim pierwszym komputerem do robienia muzyki był Commodore 64. Byłem z w Hamburgu u człowieka, który stworzył później Logic Audio. Wtedy się to nazywało Creator. Miał na stole kupę kabli, fajnie to wyglądało. Parę miesięcy później miałem złożony sprzęt. Od tego czasu jestem absolutnym fanatykiem komputerów i internetu. Chociaż są minusy, bo złapałem się na tym, że za dużo czasu spędzam w sieci. Mam za dużo domen, adresów email… Trochę przesadziłem. Ale to nie jest dziwne – jestem człowiekiem przesady.
Ale wykorzystywanie nowych technologii przez Urbanator Days jest moim zdaniem naturalne. Chciałbym dotrzeć do młodych ludzi. Nie tylko do miłośników jazzu. Niedługo zmienimy nazwę na UrbDayz. Chcemy, żeby hiphopowy też przyszli. Lubię tą muzykę. Współpracuję z O.S.T.R.-em, którego uważam za świetnego muzyka. Docelowo chcę zapraszać różne zespoły, grające różne gatunki muzyczne. Kierowanie tym przez internet jest najłatwiejsze.

Według wielu purystów komputery zabijają muzykę.

Nie zgadzam się. Komponuję na komputerze. Tak jest po prostu łatwiej i szybciej.  Nagrywam jednak z orkiestrą, prawdziwymi ludźmi. Muszę jednak przyznać, że są niektóre sample, których nie można odegrać na niczym innym. Dlatego laptopa zabieram czasami nawet na estradę.
Na komputerze nagrałem również cztery płyty. Nawet nie dotknąłem wtedy skrzypiec. Czułem się jak Einstein.

Jest Pan jedynym Polakiem, który nagrywał z Milesem. Jak wyglądała ta współpraca?

Była wyjątkowa. Przychodzę do studia i widzę mój zespół, z którym dwa tygodnie temu grałem koncert. Pytam się: „Co mam nagrać?”. „To i to”. Nagrałem w pół godziny. Marcus Miller posłuchał, powiedział, że jest cool i… to by było na tyle. Na drugi dzień rano byłem zaproszony do tego samego studia na zamkniętą sesję. Miles był w środku. Markus i goście z Warner Brothers też. Miles wskazał mnie palcem i zapytał tym swoim ochrypłym głosem: „Kto to jest?”. Pokazali, że skrzypce. Wtedy się wytoczył powoli zza konsolety, popatrzył, skinął głową i powiedział tylko „yeah”. I wtedy sobie uświadomiłem, że grałem z Milesem. Teraz osobie postronnej słucha się tej historii trochę dziwnie, ale było to niesamowite przeżycie. Potem mi jakieś akordy pokazywał na fortepianie, ale ja byłem już w  innym świecie. Koniec końców zaprosił mnie na koncert następnego dnia.
Przyszedłem jako widz. Miles podbiega i pyta: „Where is Your violin?”. „Home”. „Then go and get it”. Cóż pozostawało – taksówka, dom, taksówka, koncert. Okazało się, że Miles pozwolił sobie na zabawę, a w zasadzie na fanaberię. Podczas tego show przesłuchiwał gitarzystów do zespołu. Samych największych – Stern, Scotfield, Lucas. Wszyscy na baczność i żadnych nut – tylko muzyka. Cały Miles… On i jego nieuzasadnione nuty w akordach. Tylko on mógł zrobić przesłuchanie na oczach trzech i pół tysiąca ludzi. Geniusz. Jego muzyka jest ponad nutami.

Dziękuję za rozmowę.

——————————-

Specjalne podziękowania dla Doroty Palmowskiej i Pinky za umożliwienie zrealizowania tego wywiadu.

I na sam koniec ten, który cały czas przewijał się podczas rozmowy:

 Profesor Antoni Wit powiedział kiedyś, że społeczeństwo głuchnie…

Właśnie w Progresji obejrzałem ostatnio dwa koncerty, które zrobiły na mnie wrażenie kolosalne i zostaną w mojej pamięci przez wiele lat. Pierwszym z nich był oczywiście występ Emilie Autumn, o którym pisałem dość sporo. Drugim był wczorajszy występ Volbeat.

Volbeat w Progresji (fot. Łukasz Mrozek / MadStudio.eu)

Duńczycy wystąpili w stołecznym klubie po raz drugi. I po raz drugi zagrali perfekcyjny show. Ciężko jest mi jednak pisać cokolwiek odkrywczego, ponieważ obydwa ich występy dzieli zaledwie rok – a w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy do sklepów ich nowa płyta nie trafiła. Chciałbym napisać, że mnie zaskoczyli, ale mijałbym się z prawdą. Spodziewałem się genialnego brzmienia, świetnego oświetlenia, żywiołowego występu, świetnego kontaktu z publicznością oraz… nieśmiertelnego grzebienia Michaela Poulsena.

Michael Poulsen i jego grzebień - Volbeat w Progresji (fot. Łukasz Mrozek / MadStudio.eu)

I to dostałem. Zostałem usatysfakcjonowany w stu procentach. Podobnie publiczność szczelnie wypełniająca Progresję (koncert był wyprzedany).

Brak zaskoczenia nie jest bynajmniej zarzutem pod kontem Volbeat. Są zespoły, od których wręcz nie oczekuję jakichkolwiek niespodzianek. Nie wyobrażam sobie np. sytuacji, w której Lemmy powie: „A teraz Was zaskoczymy i zamiast Ace of Spades zagramy utwór, którego nigdy nie graliśmy na żywo”.

Volbeat w Progresji (fot. Łukasz Mrozek / MadStudio.eu)

Idąc na Volbeat chciałem usłyszeć po raz kolejny „Sad Man’s Tongue”, „Pool of Booze” czy „Human Instrument”. Chciałem usłyszeć charakterystyczne przekomarzanie się Poulsena z publicznością i „Still Counting” na końcu. Volbeat również wyszli z założenia, że fajnie będzie, jak te utwory się pojawią. I nikt na brak zaskoczeń nie narzekał.

Volbeat w Progresji (fot. Łukasz Mrozek / MadStudio.eu)

Skłamałbym, gdybym stwierdził, że nie było absolutnie nic nowego – było – Duńczycy zagrali „A Warrior’s Call” z nadchodzącego (ale powoli – premiera we wrześniu) nowego albumu. Utwór swoją drogą ciekawy – klimat znany z poprzednich płyt utrzymany. Słychać idealnie wokalne inspiracje Poulsena – Hetfielda naśladuje lepiej niż Hetfield. (Więcej o nowej płycie przeczytacie w wywiadzie z Thomasem Bredhalem, którego gitarzysta zgodził się udzielić MusicArena.pl.)

Aha… Volbeat zakończył koncert grając kilka pierwszych riffów z kultowego „Raining Blood” Slayera, po czym grzecznie podziękował, powiedział, że jesteśmy fajni i pojechał do Krakowa.

I tyle.

Ale podobało mi się – na ich kolejny koncert również pójdę. Zastanawiam się nawet czy nie poprosić kogoś w LiveNation, żeby rozważył podmianę na tegorocznym Sonicsphere. Oddam Behemoth, a wezmę Volbeat.

Nergal, przepraszam… Ale ja nie wierzę w 40 minut w pełnym, czerwcowym słońcu. Ugotujecie się w waszych ciuchach.

Paul Goodyear opowiadał na pokazie dla prasy o możliwościach nowego Logic Studio. I zrobił to w sposób absolutnie bezkonkurencyjny. Fakt, że Logic jest również sygnowany znakiem firmy sadowniczej z Kalifornii spowodował, że Jobs może się nie martwić – wszystko zostało w rodzinie Apple.

Logic Studio

Na dodatek zarobili kolejne parę tysięcy dolarów, ponieważ zacząłem Maca z Logic Studio pożądać straszliwie. Gigantyczna baza sampli, poprawiony workflow, intuicyjność, bardzo rozbudowane dodatki pokroju Amp Designer i Pedalboard oraz absolutnie genialny Mainstage 2 spowodowały, że Digidesign ze swoim ProToolsem musi się bardzo napocić, żeby podnieść się po ciosie Apple. Steinberg i jego Cubase oraz Abletony i inne programy do rejestracji i obróbki dźwięku zostały daleko w tyle. Bardzo daleko.

Dla ludzi, którzy powyższy akapit odebrali jako bełkot (i tych, którzy zrozumieli, a chcą się dowiedzieć więcej) zapraszam tu.

Kolejna prezentacja, prowadzona przez smutnego Niemca, dotyczyła Final Cuta. I została spartaczona po całości. Było tak nudno, że wróciły wspomnienia wykładów z teorii systemów politycznych.

Nie chcę reklamować produktów, a Apple za miłe słowa mi nie płaci (a  mógłby). Jednak utwierdziłem się w przekonaniu, że jeśli chodzi o profesjonalizm i robienie show, to Amerykanie nie mają sobie równych. Naprawdę są w tym najlepsi.

My mamy rodzinę Ligockich, a oni Shawna White’a. My mamy Wisłę, a oni NY Yankees. My mamy Małysza, a oni…

zły przykład… jeszcze raz…

My mamy dyr. Rydzyka, a oni Howarda Sterna. My mamy Anne Wyszkoni, a oni Beyonce. Wreszcie my mamy Toxic Bonkers, a oni Warbringer. Czyli połowę składu z wczorajszego koncertu z Progresji.

I jedni i drudzy grają… hm… sieczkę. Jednak o ile Toxic Bonkers mnie wynudzili straszliwie, łupiąc w te swoje intrumenty i krzycząc niemiłosiernie, tak występ Warbringer zrobił na mnie wielkie wrażenie. W sumie nihil novi – Exodus wersja 2.0. Jednak zagrali ciesząc się jak dzieci. Widać było, że granie sprawia im przyjemność, perkusista grał fenomenalnie, a bijąca z nich energia rzeczywiście mogła przypomnieć przełom lat 80/90 gdy muzyka rockowa była bardziej spontaniczna. I nie szkodzi, że muzyka trochę wtórna, a teksty infantylne. Weszli na scenę i pozamiatali. Jak Goodyear.

Kupię Logic Studio. I będę nagrywał oldschoolowy thrash metal.

A żona mnie wyrzuci z domu.

Co dziwne – nie jest to gra wybitna. Z technicznego punktu widzenia nie jest nawet dobra. Grafice bliżej do PlayStation 2 niż nextgenowych potworów, animacja szwankuje, kolizja obiektów również… jednak udźwiękowienie i fabuła spowodowały, że Mass Effect 2 i Heavy Rain muszą jeszcze poczekać. Nawet Dragon’s Age kurzy się na półce.

Brütal Legend nie przejdzie do historii gier jako kanon. Ba, nie zrozumie jej nikt, kto nie jest fanem muzyki metalowej. Dla jej fanów zaś dzieło Tima Schafera będzie powodem, dla którego kupią sobie konsole. Nie dość, że soundtrack liczy sobie ok. stu utworów autorstwa takich tuzów jak Black Sabbath, Motorhead, Megadeth, Slayer, Manowar, Dimmu Borgir, Emperor, Motley Crue czy Judas Priest, to na dodatek udźwiękowieniem gry zajęli się: znany z Tenatious D oraz kultowego Pick of Destiny Jack Black, Lemmy Kilmister aka Kill Master, Rob Halford oraz sam Arcyksążę Ciemności, Bóg Metalu, Postrach Nietoperzy, a prywatnie ojciec dwójki uroczych dzieci czyli mąż swojej żony – Ozzy Osbourne.

Reszta jest historią – wciągająca fabuła, genialne dialogi, fantastyczny Jack Black, a wszystko opakowane tonami mieczy, ognia, czaszek, łańcuchów, motocykli, skóry, ćwieków i nazw rodem z dyskografii Manowar (łącznie z moją ulubioną stacją radiową Mouth of Metal).

Oczywiście w Polsce, kraju w którym sklepy muzyczne nie mają wiele poza Rubikem, Kasią Kowalską, Piaskiem i Behemoth nie da się kupić oficjalnego soundtracku do tej gry. Dlatego zmuszony byłem przekopać się przez moje zakurzone sterty płyt i takowy sam sobie złożyć.

W czasie poszukiwań w ręce wpadła mi koncertówka Judas Priest – „Unleashed in the East” i zacząłem podziwiać Rob Halforda za odwagę.

Bo trzeba mieć naprawdę wielkie cojones, żeby otwarcie przyznać się do odmiennej orientacji seksualnej. I do tego jako ikona muzyki przeznaczonej głównie dla okładających się po klatach zarośniętych samców alfa. Szok, jaki wywołał tym oświadczeniem był większy niż podobne wyznanie, nieżyjącego już, Brendana Burke’a.

Co ciekawe – sceniczny image Roba Halforda czyli skóry, łańcuchy, ćwieki i kajdanki został szybko uznany przez fanów jako styl prawdziwych metalowców. W sumie nie dziwne – ramoneska wygląda lepiej niż spodnie ze spandexu, którymi straszyli muzycy Iron Maiden. A skóra jest bardziej „męskim” materiałem niż jedwabie i koronki (o makijażu nie wspominając), w które ubierały się zespoły pokroju Poison, Motley Crue czy Twisted Sister. Jednak nie mogę się pozbyć wrażenia, że wokaliście Judas Priest nie chodziło o stworzenie „metalowej mody”, a raczej upodobnienie się do bywalców pewnego słynnego klubu (ups… baru sałatkowego).

Z drugiej strony (choć w sumie nie powinno mnie to obchodzić) mam cichą nadzieję, że Halford nie był… hm… bierną stroną w swoich związkach. Zabawne by bowiem było, gdyby się okazało, że połowa fanów metalu wygląda jak cioty.

W mojej opinii sukces niebywały, ponieważ się go nie spodziewałem. Przed igrzyskami stwierdziłem, że sukcesem dla Małysza będzie pierwsza szóstka. Na szczęście się myliłem – Małysz wzbudził we mnie dziś większy podziw, niż kilka lat temu, kiedy hurtowo wygrywał to, co było do wygrania.

I szczerze mówiąc liczę, że na dużej skoczni uda mu się zdobyć upragnione olimpijski złoto. Będzie to idealne ukoronowanie jesto fantastycznej kariery.

Tak w ogóle, to fajnie ogląda się IO. Liczba zawodowców i prawdziwych mistrzów jest tak wysoka, że nie nudzę się ani na chwilę. Oczywiście – zawsze coś popsują organizatorzy, działacze, TVP i politycy (który pierwszy zrobi sobie zdjęcie z medalistami? Kaczyński czy Kaczyński?), jednak ci, od których wszystko zależy zapewnią nam wielkie emocje, a często przeżycia wręcz metafizyczne.

I tak się zastanawiam – mamy Kowalczyk, Sikorę, Małysza, szczypiornistów, lekkoatletów, świetnych siatkarzy… a ciągle najbardziej eksponowane miejsca w serwisach sportowych zajmują nasi piłkarze, którzy nie są godni skakać po bułkę i banana dla Małysza.

Zadziwiające.

Zadziwiające jest też to, że ci sami, którzy podniecają się meczami Legii z Wisłą czy Knura Zawiercie z Polonezem Gęsia Wólka wyśmiewają się z Amerykanów za ich pojęcie futbolu (ops, footballu).

A Amerykanie wiedzą co robią – nawet jeśli fascynują się sportami, których nikt nie rozumie, to przynajmniej doceniają profesjonalistów.